 |
 |
 |
|
10-03-2010
Aangifte Staatsbosbeheer 10 maart 2010,
Arrondissements Parket Utrecht
Edelachtbare Heer,
Hierbij doet ondergetekende aangifte van strafbare gedragingen door de publiekrechtelijke rechtspersoon Staatsbosbeheer, gevestigd te Driebergen, waarbij de directie, in casu Drs. C.J. Kalden en hoofd terreinbeheer Ir. F. Vera van Staatsbosbeheer feitelijk leiding geven aan genoemde gedragingen van de rechtspersoon.
Bij brief d.d. 12 januari jl. heeft Stichting Nationaal Dierenleed Fonds zich tot Staatsbosbeheer gewend. Copie is bijgesloten. Ondergetekende verzoekt u die brief als onderdeel van deze aangifte te beschouwen.
Staatsbosbeheer heeft niet, althans onvoldoende, gereageerd op voormelde brief. De reactie van Staatsbosbeheer hield - kort gezegd - in dat Staatsbosbeheer vasthield aan het door haar gevoerde beleid. Staatsbosbeheer heeft o.a. ondergetekende uitgenodigd om zich "een keer op de hoogte te laten stellen door Staatsbosbeheer".
Staatsbosbeheer staat echter niet toe dat dezerzijds eigen en onbelemmerd onderzoek, in het gezelschap van door ondergetekende aan te wijzen gespecialiseerde deskundigen, naar de situatie ter plekke wordt ingesteld. Het lopen/berijden van door Staatsbosbeheer te bepalen routes op door Staatsbosbeheer te bepalen data en tijdstippen vormt naar de mening van ondergetekende onvoldoende waarborg voor een zuivere beoordeling van de situatie ter plaatse.
Het beleid van van Staatsbosbeheer in dezen is ondergetekende daarenboven voldoende bekend uit (herhaald) bezoek aan (een gedeelte van) de Oostvaardersplassen, uit door Staatsbosbeheer vervaardigde informatie (website en brochures) als ook uit publicatie's in de landelijke pers. Een kopie van het artikel in de NRC van 19 januari j.l. sluit ondergetekende te Uwen behoeve hierbij. De visie van De Heer Veras wordt in dat artikel journalistiek weergegeven.
In aanvulling op meergenoemde brief, die voor zichzelf spreekt, is ondergetekende ermee bekend geworden dat deze dagen door derden foto- en filmopnamen zijn gemaakt van taferelen die zich in het gebied van de Oostvaardersplassen afspelen. Daar blijkt onnoemelijk dierenleed uit. De betreffende opnamen worden op 11 maart a.s. tussen 17.50 u. en 18.40 u. op TV uitgezonden op "Eén vandaag", met de mededeling dat die opnamen "schokkende beelden" kunnen bevatten.
Hoewel het gebied De Oostvaardersplassen weliswaar een natuurgebied is dat groter is dan 5000 ha bestaat slechts 2200 ha daarvan uit z.g. vaste grond, op welke grond Staatsbosbeheer de in meergenoemde brief vermelde paarden, runderen en herten (de zogenaamde "grote grazers") indertijd heeft uitgezet. De betreffende vaste grond is niet alleen door een hek, maar ook door grote waterpartijen (de plassen) hermetisch afgesloten van de buitenwereld in dier voege dat op die (vaste) grond levende paarden, runderen en herten zich niet buiten de genoemde 2200 ha vaste grond kunnen verplaatsen zonder te verdrinken. Op TV zal zo een verdrinkend dier worden getoond.
Waar dus sprake is van 2200 hectare GRONDgebied (het begrip "natuurgebied" schept ten dezen verwarring) dienen genoemde runderen, paarden en herten te worden beschouwd als "gehouden dieren" in de zin der Wet, hetgeen met zich brengt dat Staatsbosbeheer een zorgplicht voor die dieren heeft. Die zorgplicht wordt door Staatsbosbeheer in zo ernstige mate stelselmatig niet nagekomen dat daardoor ernstig dierenleed, in casu uit- c.q. verhongering optreedt, een (voorwaardelijk) opzettelijke vorm van dierenmishandeling. Minst genomen is in dezen sprake van strijd met de Welzijnswet voor Dieren.
Ten onrechte stelt Staatsbosbeheer zich op het standpunt dat genoemde gronden van ca. 2200 ha oppervlakte kunnen en mogen worden gezien als een type natuurgebied waarin het handelen van de mens een ondergeschikte rol speelt, immers Staatsbosbeheer houdt vol dat in casu sprake is van een "natuurgebied" dat groter is dan 5000 hectare.
Dit laatste moge waar zijn, echter de Wetgever heeft voorgeschreven dat omrasterde gebieden kleiner dan 5000 ha moeten worden voorzien van z.g. "in-" en "uit-" sprongen, bij gebreke waarvan sprake is van "gehouden dieren". Hierbij heeft de Wetgever uiteraard, althans in alle redelijkheid, gedoeld op (vaste) "grond" en niet op "water" of "natuurgebied dat voor het grottste gedeelte uit water bestaat", zoals de Oostvaardersplassen. Staatsbosbeheer tovert aldus een ieder een rad voor ogen. Een "in-" en/of "uit-" sprong kan toch immers niet in water worden gebouwd, althans heeft in water geen enkele zin of functie.
Desalniettemin doet Staatsbosbeheer dus naar buiten toe voorkomen alsof het gebied waar meergenoemde herten, runderen en paarden leven, moet worden beschouwd als een "gebied met een oppervlakte van meer dan 5000 ha" waar de natuur zijn gang kan gaan. Die voorstelling van zaken is niet juist.
In aanvulling op het hiervorenstaande veroorlooft ondergetekende U te wijzen op het ICMO-rapport. Dit laatste staat voor "Advice of the International Comittee on te Management of Large Herbivores in the Oostvaardersplassen" (ISBN 9032703528). In het betreffende model worden dringende aanbevelingen gedaan aan Staatsbosbeheer, welke niet of alle door Staatsbosbeheer zijn/worden nagekomen. Dit rapport gaat in kopie hierbij.
Strikte aanbevelingen van ICMO zijn tot op de dag van vandaag door Staatsbosbeheer genegligeerd. Zo heeft Staatsbosbeheer (blz. 19 sub 5.4.1 van het ICMO-rapport) nagelaten te voldoen aan de "recommendations" als vermeld in hoofdstuk 3 van genoemd rapport (sub 1, sub 2.1, sub 2.3, sub 4 etc. etc.
Waar Staatsbosbeheer volhardt in haar beleid, deze "gehouden" paarden, herten en runderen stelselmatig van voedsel onthoudt in de wetenschap dat vele dieren daardoor de langzame hongersdood zijn gestorven, sterven en zullen sterven alsmede/of in ernstige mate opzettelijk tekort schiet in de zorgplicht die Staatsbosbeheer tegenover deze grote zoogdieren heeft, maakt Staatsbosbeheer zich naar het oordeel van ondergetekende schuldig aan één of meerdere strafbare gedragingen.
Gezien de ernst van die gedragingen, in het bijzonder vanwege het daardoor veroorzaakte dierenleed, verzoekt ondergetekende U over te gaan tot opsporing en vervolging.
Hoogachtend,
namens de Stichting Het Nationaal Dierenleed Fonds,
Mr B.A. van Heuveln
Voorzitter
27-01-2010
Onderstaande telefax aan Staatsbosbeheer dateert van 26 januari 2010.
Concentratiekamp-voor-grote-zoogdieren-de-Oostvaardersplassen.
Directie Staatsbosbeheer: Stop Uw experimenten. Stop Uw "Afrikaatje spelen". Maak een eind aan het langdurig lijden van Uw paarden, runderen en edelherten die U langzaam, heel langzaam laat sterven van de honger onder het mom van "dit is natuur".
Geachte directie,
Het Dierenleed Fonds heeft U, Staatsbosbeheer, op 12 januari 2010 verzocht en voorzoveel nodig gesommeerd om de in de Oostvaardersplassen levende grote zoogdieren, te weten paarden, runderen en herten:
1. toe te staan om elders, dat wil zeggen buiten de Oostvaardersplassen, op zoek te gaan naar voedsel (hekken plat op openingen in de hekken) en/of
2. de dieren voor zoveel mogelijk te voorzien van zodanig voedsel dat zij kunnen overleven.
Het Dierenleed Fonds herhaalt deze verzoeken en herhaalt ook haar verzoek aan U om uitgehongerde, op sterven na dood zijnde dieren zo spoedig mogelijk uit hun lijden te verlossen. U handhaaft echter Uw beleid dat wij wanbeleid achten.
Helaas geven de Dierenpartij, de Landelijke Dierenbescherming, A.I.V.D., Natuurmonumenten en zelfs VARA's "Vroege Vogels" tot op heden geen sjoege. Zij stimuleren wel om meerkoeten, eenden, reigers en zangvogels bij te voeren, te "redden" maar kijken de andere kant op met betrekking tot het onderwerp van deze brief. Wellicht omdat zij allen uit de rijk(s) gevulde overheidsruif eten? Elkaars handen wassen? Willen of durven niets te zeggen? Zijn zij het met Uw 'beleid" dan eens? De Stichting is het NIET, dat weet U.
Uw paarden, runderen en edelherten staan voor een lege overheidsruif. Voor hen is er geen voedsel. Die paarden, edelherten en runderen zijn in dit moerasgebied "losgelaten" om ervoor te zorgen dat de 2000 ha vaste grond (veel groter is dit gebied niet) niet zou worden overwoekerd door geboomte. Het was immers een moerasgebied, een weidegebied, toentertijd uitdukkelijk bedoeld voor ganzen, watervogels en weidevogels. De experimenten van Ecoloog/Directeur Vera (de directeur) en consorten begonnen. Ecologen en allerlei natuurvrienden vielen elkaar in de armen. Hier, in deze Staats(bosbeheer) moerassen zouden zij "Afrikaatje kunnen gaan spelen", althans een nieuw stuk oer-hollandse natuur scheppen...
De "natuur zou er zijn gang gaan", zie de vrolijke website van de Oostvaardersplassen.
De populatie van paarden, herten en runderen vermeerderde en vermeerderde in afgelopen jaren. Nu botsen de drie populaties letterlijk en figuurlijk aan tegen hun grenzen, tegen de hekken. Er is geen voedsel meer. Er is geen beschutting, althans nauwelijks. Alles is kaal en/of opgevreten. De priegelboompjes die er staan kunnen geen beschutting geven. Zij zijn bijna allemaal opgegeten. Terwijl de dierenbescherming door het land rijdt en verordonneert dat paarden bij deze koude een "afdak" moeten hebben of binnen moeten staan, mogen Uw paarden tergens langzaam verhongeren en sterven. Dat mag volgens U. Dat is de natuur. Volgens U lijden de dieren niet. Er zou in het stervensproces een stofje in de hersenen vrijkomen dat de paarden en andere zoogdieren geen pijn zou laten voelen...
Door de sneeuw en het ijs heen proberen de dieren wanhopig nog ietsje voedsel te vinden. Het is er niet. De dieren proberen sneeuw en ijs weg te krabben om daaronder nog wat voedsel te vinden. Onder de sneeuw zit echter geen voedsel meer. Het is er niet. Het was er al nauwelijks. De dieren proberen nu zelfs de wortels van de sprieterige boompjes te eten. De edelherten proberen, staande op hun achterpoten, bij de hoge takjes van die boompjes te komen. De paarden en runderen kunnen ook dit niet. Er is waargenomen dat zij riet, nota bene riet!, proberen te eten. De vergelijking met het eten van tulpenbollen, in het laatste oorlogsjaar, dringt zich op.... Echter de heren en dames natuurbeschermers, ecologen en andere leden van de "groene bridade" - men vangt ook wel eens de term "groene mafia" op - blijven volhouden dat Uw postzegeltje vast grond in dit grote moerasgebied, de Oostvaardersplassen, gelijkgesteld mag worden aan "de natuur". Onzin. Ons landje, Uw gebiedje, is daarvoor gewoon te klein. Ieder weldenkend mens weet dat. Nu denkt U zelfs aan het uitzetten van wilde zwijnen. Om de kadavers van de paarden etc. op te vreten. Om de zwakke veulentjes op te eten. Bent U wel goed bij Uw hoofd?
Natuurlijk, Uw gebied is groot genoeg voor kikkers, padden en allerlei ander klein grut om een geheel zelfstandig bestaan te leiden. Niet voor paarden, runderen of herten. Zij lijden. Een prachtig natuurgebied voor de zeearend zoals de heer Vera in de pers (NRC 19 januari 2010) beweert. Echter u miskent daarbij dat de zeearend weg kan vliegen, zoals de duizenden ganzen en alle andere vogels dat doen als het hun bij U niet meer bevalt.
De arme paarden kunnen echter niet weg. In uiterste hongersnood probeerden zij dit concentratiekamp te ontvluchten. Zij poogden via de bevoren plassen uit te breken in de ijdele hoop buiten Uw hekken voedsel te vinden. Helaas. Grotendeels mislukt. Vele paarden en veulens zijn door het ijs gezakt en van kou en uitputting gestorven. U en Uw medestanders kijken toe. Tegenspraak wordt binnen Uw organisatie niet geduld...
Vanuit Uw AROB goedgekeurde en rookvrije vergarderruimte of zittend op de verwarmde voorstoelen in de van overheidswege verstrekte terreinwagens kijken de "deskundige" Staatsbosbeheer-bazen toe hoe de "natuur haar gang gaat". Hoe de paarden, edelherten en runderen, vel over been, krom staan van de honger en op hun benen/poten wankelen. Het "publiek" mag dat alles niet zien. Om de dieren "te beschermen" zondert U hen extra af.
Staatsbosbeheer houdt niet van pottenkijkers. Soms valt er een genadeschot. Als het dier duidelijk ligt te sterven en niet meer op zijn poten of benen kan staan. Eerst dan wordt de natuur een handje geholpen. Het is om misselijk van te worden!
Aan deze krankjorume onzin, aan deze wantoestand, moet een einde gemaakt. U en Uw mede beleidbepalers moet de orden worden gewassen en verplicht worden te zorgen voor de grote zoogdieren die U gevangen houdt. Zij hebben toch niets gedáán?
Steevast wordt verdoezeld dat U gebied voor méér dan de helft uit water bestaat! Slechts 2000 hectares hebben de paar DUIZEND grote grazers, edelherten en paarden tot hun beschikking, veel en veel te weinig voor zoveel dieren. U weet dat of behoort dat te weten. In sommige rapporten wordt dit echter niet genoemd.
Een Konik paard loopt tientallen kilometers, zo nodig veel méér, om voedsel te vinden.
In hun pogingen om te ontsnappen - hun hongertochten - lopen de dieren bij U na een paar kilometer (een uurtje stappen) al tegen de hekken op, verdrinken zij in de Oostvaardersplassen of worden zij - de herten - vaak "gespiest" als zij proberen over de hekken te springen. En dit alles in naam van de "natuur" en "natuurbehoud". Het is allemaal te gruwelijk voor woorden.
Goochelend echter met dure rapporten (betaald door Staatsbosbeheer) - wie betaalt, die bepaalt - probeert U Uw droombeeld "de natuur" in stand te houden. Uw droombeeld is een nachtmerrie voor iedere rechtgeaarde natuur- en dieren/wildbeschermer. U houdt dieren gevangen. U belet hen te gaan waar zij willen. Zij kunnen niet weg. Het beperken van hun bewegingsvrijheid schept voor U - dat wil zeggen voor U, directie en (mede) beleidsbepalers, echter een zorgplicht. De plicht om de dieren wél te laten zijn. De populatie paarden ets. te "managen". Zoals in ieder hertenkamp in dit land de populatie wordt gemanaged. Zoals in de dierentuin. Een grote dierentuin, dat wel. Onaanvaardbaar is het om de grote dieren in "Uw" gebied opzettelijk zo te laten lijden en zieltogen onder het mom van "dit is natuur". Dit "concentratiekamp" voor dieren kan niet meer. Of Uw beleid nu wel of niet door "ecologen" of wat voor "ogen" dan ook wordt ondersteund: Het is VERKEERD! Het kán niet langer, het mág niet langer! Uw omgaande reactie wordt verwacht. De Stichting beraadt zich.
Hoogachtend,
Stichting Dierenleed Fonds
13-01-2010
Onderstaande telefax aan Staatsbosbeheer dateert van 12 januari 2010.
Stichting sommeert Staatsbosbeheer inzake Oostvaardersplassen.
Geachte Directie,
Naar de mening van de stichting roept degene die dieren opsluit, d.w.z. het voor dieren onmogelijk maakt om hun eigen weg te kiezen (voedsel te zoeken), daarmee een verzorgingsplicht voor die dieren over zich af. Met andere woorden: naar de mening van de Stichting betekent het opsluiten van dieren dat de opsluiter zich daardoor tot verzorging van de dieren verplicht.
U, Staatsbosbeheer, beheert onder meer een gebied dat bij een ieder bekend is als "de Oostvaardersplassen". Dit gebied bestaat (maar) uit 2000 ha (droge) grond en zo'n 200 ha bossages. De rest, ca. 3500 ha, is gewoon water. Het hele gebied is door u omheind, d.w.z. afgesloten en wordt door u en uw medestanders tot "natuurgebied" c.q. "wilde natuur" bestempeld.
In genoemd gebied verblijft (bron Internet najaarstelling) een populatie van ruim 2000 (2017) edelherten, ca. 1200 (1159) paarden en ca. 500 (546) runderen. Totaal dus zo'n 4000 grote zoogdieren, dat wil zeggen ca. 2 herten/paarden/runderen per hectare. Een - naar algemene begrippen - enorme populatie voor zo'n betrekkelijk klein gebied.
Doordat u het hele gebied heeft omheind belet u de dieren ook nu op zoek te gaan naar voedsel indien/waar het voedselaanbod binnen het gebied onvoldoende is. De droge gronden van het gebied "de Oostvaardersplassen" zouden moeten worden omschreven als een z.g. "zomerbiotoop". Dat wil zeggen dat er onvoldoende voedsel aanwezig is om een normale populatie dieren, laat staan een abnormaal hoge als de onderhavige, door een winterperiode als deze heen te helpen. U onthoudt die dieren stelselmatig en moedwillig voedsel.
De media roepen thans velen van ons op om, onder meer, de vogels te helpen. Helaas worden de grote zoogdieren, ook de dieren die in uw gebied leven, vergeten. De Stichting wil zich niet neerleggen bij uw beslissing om de dieren in de Oostvaardersplassen voedsel te onthouden, immers acht die beslissing van de zotte.
Zoals u weet of behoort te weten zijn paarden, zeker de "wilde" paarden, z.g. trekdieren.
Gelijk nomaden gaan zij waar voedselaanbod is. Ook de in uw gebied levende paarden, die daar eigenlijk niet thuis horen, kunnen vele tientallen kilometers op een dagje afleggen op zoek naar voedsel. Echter, die "wilde" paarden in uw gebied lopen tegen uw hekwerk op zodra zij nauwelijks 6 kilometer hebben afgelegd. Zo "groot" is dit zogenaamde "natuur"gebied immers. Dezer dagen hebben vele, vele paarden tevergeefs geprobeerd te ontsnappen en buiten uw gebied voedsel te vinden. Zij hebben zich op het ijs gewaagd op zoek naar voedsel met als gevolg dat vele paarden door het ijs zijn gezakt en sommige een ellendige en koude dood zijn gestorven. Herten zijn meer territoriaal en sterven ter plekke aan ondervoeding nu het niet meer lukt om - staande op de achterpoten - bij de laatste takjes van bomen te komen.
De Stichting verzoekt u aan deze schandelijke situatie terstond een einde te maken en verzoekt, voorzoveel nodig sommeert, u om:
* de dieren tot te staan om elderes, dat wil zeggen buiten de Oostvaardersplassen, op zoek te gaan naar voedsel (hekken plat of openingen in de hekken en/of
* de dieren voorzoveel mogelijk te voorzien van zodanig voedsel dat zij kunnen overleven en/of
* alle noodlijdende dieren terstond uit hun lijden te verlossen.
Graag verneemt de Stichting binnen 24 uur rechtstreeks dan wel via de media van u dat u onmiddelijk afdoende maatregelen treft ter voorkoming van het onnodig lijden van bedoelde dieren. Uitblijven daarvan betekent volgens de Stichting dat u de dieren opzettelijk kwelt en/stelselmatig mishandelt c.q. niet goed verzorgt. De Stichting zal u bij uitblijven van de van u gevraagde reactie binnen de u gestelde termijn u terstond doen dagvaarden in kort geding en aangifte doen wegens mishandeling bij dieren, waar het een feit van algemene bekendheid moet zijn dat hongerende dieren bij koude gewoonweg sterven.
Hoogachtend,
Namens de Stichting Dierenleedfonds.
|